Ο μέσος καναπές φιλοξενεί μια μικρή χωματερή από ριχτάρια: το fleece με τους κόμπους, το πλεκτό που ρίχνει χνούδια, το μάλλινο δώρο που τσιμπάει, και το ένα καλό για το οποίο τσακώνονται όλοι. Τα ριχτάρια μαζεύονται επειδή κανείς δεν τα αγοράζει με σύστημα. Ορίστε το σύστημα: τέσσερα υλικά, μία λογική μεγέθους, τρεις θέσεις για να γεμίσουν.
Ο χάρτης των υλικών, ειλικρινά
- Fleece: φθηνό, ζεστό, αμέσως φιλόξενο, και γεμάτο θλιβερούς κόμπους μέσα σε δύο χειμώνες. Στατικός ηλεκτρισμός, λιώνει κοντά στη φωτιά, κρατά τις τρίχες των κατοικιδίων σαν κακία. Το επίπεδο μιας χρήσης.
- Πλεκτά (χοντρά, πλεξούδες): υπέροχα στα ράφια, πιάνονται εύκολα στη ζωή. Δάχτυλα, νύχια σκύλων και φερμουάρ βρίσκουν όλα τις θηλιές.
- Μαλλί: ο βασιλιάς της ζεστασιάς, πραγματικά· επίσης τσιμπάει στις χαμηλές τιμές, ελκύει τον σκόρο και περιπλέκει το πλύσιμο.
- Υφαντό βαμβάκι (ζακάρ): ο εργάτης όλων των εποχών, αναπνέει το καλοκαίρι, μπαίνει σε στρώσεις τον χειμώνα, πλένεται στο πλυντήριο σε κρύο νερό, δεν έχει χνούδι για κόμπους ούτε θηλιές για να πιαστούν, και τα σχέδια είναι υφασμένα μέσα στο ύφασμα αντί να είναι τυπωμένα πάνω του (γιατί μετράει).
Η λογική των μεγεθών
Το «ριχτάρι» πηγαίνει από 120×150 για τα πόδια μέχρι 150×200, σχεδόν κάλυμμα κρεβατιού. Τα 130×180 που χρησιμοποιούν τα ζακάρ μας είναι το κόψιμο για όλα: πλήρες ρίξιμο στον καναπέ, κουκούλι για δύο, στρώση σε μονό κρεβάτι και (αποκλειστικά για το υφαντό βαμβάκι) αξιόπιστη υπηρεσία εδάφους έξω (η ζωή έξω).
Το σύστημα με τα τρία ριχτάρια
Ένα άλογο δουλειάς για την καθημερινή υπηρεσία στον καναπέ που αντέχει και εβδομαδιαίο πλύσιμο αν χρειαστεί: η θέση του υφαντού βαμβακιού, και εκεί ζει ένα Palmyra ή ένα Dahlia. Ένα βαρύ για τον βαθύ χειμώνα: μαλλί, που χρησιμοποιείται τρεις μήνες τον χρόνο. Ένα ριχτάρι για καλεσμένους και για το αυτοκίνητο που ταξιδεύει (το άρθρο για την κουβέρτα του αυτοκινήτου). Αυτό είναι. Τα έντεκα ριχτάρια δεν ήταν ποτέ συλλογή· ήταν ουρά απογοητεύσεων. Τρία καλά, με αποστολές, πλυμένα σωστά: έτοιμα για μια δεκαετία.
