Sommige voorwerpen verdienen een vaste plek in de auto: startkabels, ijskrabber, de bandenspanningsmeter. De deken hoort op dat lijstje en haalt het zelden, tot de eerste keer dat je er een nodig hebt en je je herinnert dat hij nutteloos opgevouwen thuis ligt. De autodeken is vier stuks gereedschap met één franje; hier is het pleidooi, taak voor taak.
Taak één: de noodlaag
Elke checklist voor rijden in de winter ter wereld noemt een deken, want bij pech in de kou wordt warmte binnen het uur veiligheidsuitrusting. Deze taak alleen rechtvaardigt al de ruimte in de kofferbak; de andere drie zijn winst.
Taak twee: de aanjager van spontaniteit
Gouden avond, verlaten uitzichtpunt, plotseling “zullen we gewoon…?”: het verschil tussen een moment en een gemist moment is of er iets is om op te zitten. Een vaste deken maakt van impulsen picknicks zonder enige voorbereiding. De altijd-paraat-leer uit de vaste set, in de minimale uitvoering.
Taak drie en vier: barrière en comfort
Modderige hond, natte spullen, ritjes vanaf het tuincentrum: de deken over de laadvloer of de achterbank vangt de klap op en kan daarna in de wasmachine, de losse-laagtruc waarop onze hondengids leunt. En aan de comfortkant: koude passagiers, drive-infilms, uitstapjes naar het stadion (die leer hier), dutjes van de kinderen op lange ritten.
Welke deken de functie krijgt
De kofferbakopdracht pleit specifiek voor geweven katoen: fleece pluist en houdt hondenhaar vast, wol is te warm voor de taak, maar een platgeweven jacquard schudt schoon, vouwt compact, overleeft eindeloos wassen en ziet er goed genoeg uit dat taak twee tot en met vier een plezier zijn. Een aardetint zoals Yucca of het kelimkameel van Indigo verbergt gebruikssporen tussen de wasbeurten. Vouwen, opbergen, vergeten, tot de dag dat het het beste ding in de auto is.
