Η πινακίδα κυκλοφορίας είναι το μόνο αξεσουάρ που κανένα αυτοκίνητο δεν μπορεί να αρνηθεί (ένα κρατικό έγγραφο βιδωμένο σε προφυλακτήρα) και η ιστορία των 120 ετών της είναι πιο παράξενη απ' όσο αξίζει ένα τόσο καθημερινό αντικείμενο. Πορσελάνη, φυλακές, προώθηση πατάτας: είναι όλα εκεί.
Το Παρίσι το ξεκινά, η Νέα Υόρκη το επιβάλλει
Η Γαλλία απαίτησε τις πρώτες πινακίδες οχημάτων το 1893, όταν η αστυνομία του Παρισιού διέταξε σημάδια ταξινόμησης για τις άμαξες χωρίς άλογα που τρόμαζαν τα άλογα. Η Νέα Υόρκη έγινε η πρώτη πολιτεία των ΗΠΑ που απαίτησε πινακίδες το 1901, αλλά οι οδηγοί τις έφτιαχναν μόνοι τους, συχνά δερμάτινα μαξιλαράκια με μεταλλικά γράμματα αριθμών σπιτιών, με μονόγραμμα σαν αποσκευές. Η Μασαχουσέτη εξέδωσε τις πρώτες κρατικές πινακίδες το 1903· η πινακίδα με αριθμό 1 πήγε σε έναν κύριο Tudor, οι απόγονοι του οποίου λέγεται ότι κρατούν ακόμα την ταξινόμηση.
Η εποχή της πορσελάνης και η εποχή του σιδήρου
Οι πρώτες πινακίδες μαζικής παραγωγής ήταν από σίδηρο με εμαγιέ πορσελάνης: πανέμορφες, υαλώδεις και τόσο εύθραυστες που όσες επιβίωσαν αλλάζουν σήμερα χέρια ανάμεσα σε συλλέκτες για χιλιάδες. Οι ελλείψεις του πολέμου ανάγκασαν πειράματα: πινακίδες από ινοσανίδα σόγιας (που, όπως είναι γνωστό, τις έτρωγαν τα ζώα) και, το 1948 στο Αϊντάχο, η θρυλική πινακίδα σε σχήμα πατάτας που προωθούσε την καλλιέργεια της πολιτείας. Ως τα μέσα του αιώνα επικράτησαν το ανάγλυφο ατσάλι και το αλουμίνιο: μεγάλο μέρος τους χτυπημένο, τότε όπως και τώρα, σε εργαστήρια φυλακών, που παράγουν ακόμα τις περισσότερες πινακίδες των ΗΠΑ.
1956: το μέγεθος που ένωσε μια ήπειρο
Η αυτοκινητοβιομηχανία και οι πολιτείες τυποποίησαν το 15×30 cm (6×12 ίντσες) το 1956, τελειώνοντας δεκαετίες χαοτικών διαστάσεων: η μία απόφαση που κάνει καθόλου εφικτό ένα universal βορειοαμερικανικό πλαίσιο. Η Ευρώπη τυποποίησε αλλιώς, εξ ου και ο διαχωρισμός των πλαισίων στον Ατλαντικό. Η πινακίδα με γραφικά ήρθε τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν οι πολιτείες ανακάλυψαν ότι οι πινακίδες είναι κινητές διαφημίσεις τουρισμού· τα σημερινά οικοσυστήματα ειδικών πινακίδων και η κουλτούρα των προσωποποιημένων πινακίδων ξεκίνησαν από εκεί.
Το πλαίσιο ως λαϊκό έθιμο
Σχεδόν τόσο παλιό όσο και οι ίδιες οι πινακίδες: οι αντιπρόσωποι έβαζαν πλαίσια με το όνομά τους στις πινακίδες ήδη από τη δεκαετία του 1930, και οι οδηγοί διεκδικούν από τότε αυτό το περιθώριο, το μικρό, νόμιμο τετράγωνο αυτοέκφρασης που κουβαλά κάθε αυτοκίνητο (οι κανόνες του περιθωρίου). Η δική μας συνεισφορά στην παράδοση: σχέδιο αντί για διαφήμιση, χυτό ώστε να ζήσει περισσότερο από την εποχή που το δημιούργησε. Η ιστορία εκτιμά τα καλά υλικά.
